yazmak

hiç bir şey yazmak istemediğim günler olduğunda genelde kağıtvekalemyakarım.

diyen birini tanırdım.
(artık tanımaz gibi)

hep unuturum başlık yazmayı

bu gün öylesine uzun zaman sonra yazmak istedim nedense. zaten fazla okunmuyor blog okunsun da istemem. insanların çok fazla kafama girmesi hoşuma gitmiyor.
her şeyi yerli yerine koyduğuma inandığım bir dönem yaşamaya başlamıştım.
mutluluklar uzun sürmez zaten. bazen gerçekten insanların kafalarının içini okumak istiyorum (her ne kadar kendiminkinin içinde kimseyi istemesem de) ama o zaman da her şey bu kadar güzel olmayabilirdi. her şeyi bilmekte iyi değildir yani di mi? cahil mutluluğu iyidir ama mesela. cahilsin mutlusun. çocukluk gibi. çocuk değilsin ama o kadar dışarısındasın ki hayatın cehaletinle adeta bir çocuk kadar mutlusun yani.
ben aslında en çok-
iyi geceler.

başlık yazmayı unuttum

- kız kulesine artık gitmek istemiyorum. evet kendimce sebeplerim var sanırım.
- sessiz değil de sakinlik hoş olabilir.
- bütün alışkanlıklar çocukluktandır.ama doğru.
- murathan mungan ın kitaplarını alıp, kitap başlamadan önce yazdığı o bir cümleciği okmayı seviyorum. evet hatta kitaplarından daha çok seviyorum.
- ne zaman içime biraz fazla baksam, yükseklik korkum depreşir. (MM)
- GERÇEKTEN BÜTÜN TESADÜFLER KAÇINILMAZ MIDIR?
- sıkılmıyorum. yoruluyorum!!
- gezegen.
- red kit gerçek olmalıydı. evet.
- salı günü ölmek istemem. perşembe olabilir.

not: cumartesi de olabilir.

bazen bende.

- aslında nerden baksan hep cümle cümle gitsin isstiyorum hayatım. bu gün kalktım. dişlerimi fırçaladım. üstümü giyindim. ders çalıştım. yemek yedim. eve geldim. uyudum. ama benim hayatım kelimeler halinde akar. uyan.kalk.ye.çalış.git.gel.uyu.

- insanları başkalarını eleştirirken dinlediğimde, acaba aynaya nasıl bakıyorlar diye merak etmeden duramıyorum.

- sessizce oturup düşündüğümde aslında çokta kayde değer şeyler düşünmediğimi fark ediyorum. hayır yani nedir!?

- küçükken gökkuşaklarının bittiği yerde hazinenin saklı olduğuna gerçekten inanırdım. hatta bir keresinde anneanneme yalvarmışlığım vardır, ben dibi nerde biliyorum gidelim diye. ama bilmiyodum aslında. belki buluruz falan die düşünmüştüm. o yaşta da çocuk niye hazine ister o da ayrı tabii.

- bir şeyler eksik.

bu bir yazıdır.

- aslında çocukken hep doktor olmak istedim nedense. öyle değişik hayallerim falan yoktu yani. eğer doktor olursam sevdiğim insanları hep tedavi ederim hiç ölmezler sanıyordum.

- tanrı olmak isteyen çock var mıdır? ben büyüynce tanrı olcam falan kafaları yaşayan bi çocuk?

- ben ilk okuldayken bizim sınıfta bi çocuk vardı, şişkoydu falan. onun yanında her öğrenci 1 hafta oturuyordu. çünkü kimse onla oturmak istemiyordu. sonra sınıf öğretmenimiz "gereğinden fazla yaramaz olan" çocuklar için o çocuğun yanına oturmayı "ceza" haline getirdi. ödevinimi yapmadın, gidip oraya oturuyodun, yaramazlık mı yaptın haydii gidip 1 hafta o sırada oturuyordun. ben çok oturdum orda. bir müddet sonra arkadaş olduk zaten. bence iyi bi çocuktu. yani sonuçta o da sadece bi çocuktu.

- ilk okul öğretmenimden bazen gerçekten nefret ediyorm şimdi düşündükçe.

- yağmur yağarsa patlar gökyüzünde unutulmuş balonlar.

- anneannemin bir komşusu vardı. adı "müşerref"ti. zengindi ama kimsesi yoktu. ben oraya gider oturur ona arkadaşlık ederdim yazları. önceleri korkuyodum kambur, küçük, buruş buruş bu yaşlı kadından... ama daha sonraları alışmaya başlamıştım. camın önüne otururduk. şeker verirdi bana. onun camından bakınca mahalledeki çöp tenekeleri gözüküyordu. ama o çöpleri hiç görmezdi. yoldan geçenleri, her gün havlayan sokak köpeklerini, yurtdışında ki oğlunu, hiç görmediği torununu, rahmetli kocasını anlatırdı. bir müddet sıkar sonrada ilginçleşirdi hikayeleri. sonra ben büyüyemeden öldü. iyi ki de öldün müşerref teyze. şimdi olsa belki, o kadar iyi anlayamazdım seni.

- vapur insanları farklıdır. daha doğrusu bir vapurda, ben insanların vapuru ne sıklıkla kullandığını anlayabilenlerdenim. çünkü bence en sık kullananlar hiç zahmet etmeden girer girmez içerde bi yere otururlar. daha ender kullanananlar ya yan tarafa ya da üste çıkarlar istabulu izlemek için. ben çok sık kullanmayan biri olarak, içeri otururum hep. çünkü zaten kimse gelip karşıma oturmaz. içerden de izlenebilir istanbul. hiç temizlenmeyen vapur camnının arkasından hafif buğulu (hava soğuksa özellikle) görülür. bazen bir şey hissetmem. ama bazen de üzülürüm bakarken. bende ölüp gidicem ve buraya bi daha hiç gelemicem diye.

- şiddetle tavsiye edilir: Nickelback - Far Away

- A kentinden B kentine giden arabalardan nefret ettim artık...

- o değil de kar yağıyordu ve o karda ayakları çıplak bir adam gördüm nişantaşında.oha. ölmüştür belki şimdi.

- bitti bu yazı.

evet bu ilk

ilkler nie hep aşırı zor ki?
aklına bir şey gelmez
gelenlerde böle parça parça falan oluyo toplayamıyosun
yazamıyorsun
yazmıyorsun.