yazmak

hiç bir şey yazmak istemediğim günler olduğunda genelde kağıtvekalemyakarım.

diyen birini tanırdım.
(artık tanımaz gibi)

hep unuturum başlık yazmayı

bu gün öylesine uzun zaman sonra yazmak istedim nedense. zaten fazla okunmuyor blog okunsun da istemem. insanların çok fazla kafama girmesi hoşuma gitmiyor.
her şeyi yerli yerine koyduğuma inandığım bir dönem yaşamaya başlamıştım.
mutluluklar uzun sürmez zaten. bazen gerçekten insanların kafalarının içini okumak istiyorum (her ne kadar kendiminkinin içinde kimseyi istemesem de) ama o zaman da her şey bu kadar güzel olmayabilirdi. her şeyi bilmekte iyi değildir yani di mi? cahil mutluluğu iyidir ama mesela. cahilsin mutlusun. çocukluk gibi. çocuk değilsin ama o kadar dışarısındasın ki hayatın cehaletinle adeta bir çocuk kadar mutlusun yani.
ben aslında en çok-
iyi geceler.